Milletimizin Başı Sağolsun - Basın Cephesinde Yeni Bir Şey Yok

Ağustos 2011 - Yıl 100 - Sayı 288

MİLLETİMİZİN BAŞI SAĞOLSUN

 

                    Irkçı-bölücü siyasî Kürtçülük hareketinin, başkaldırı girişiminin eylem kanadı PKK bir kere daha kan döktü. Türk Milleti millî bütünlüğümüzü, vatan topraklarımızı koruma görevini yapan 13 genç evladını daha mübarek kandil gününde ebediyete uğurluyor. Bu saldırıyla birlikte son bir ay içerisinde toprağa verdiğimiz şehitlerimizin sayısı 23’e ulaşmış bulunuyor. Acımız büyüktür, ciğerimiz yanıyor, bütün şehitlerimizi rahmetle, hürmet ve muhabbetle anıyoruz; mekânları Cennet olsun. Milletimizin başı sağ olsun.

         

                    Bu terör saldırıları Türkiye’yi ayrıştırıp bölmeyi amaçlayan uluslararası destekli kapsamlı bir projenin etkili bir parçasıdır. Ülkeyi yöneten siyasetçilerin ve siyasî liderlerin saldırıyı kınayan demeçleri fazla bir anlam ifade etmiyor. Alışılmış protokol gösterilerinin ötesinde bir yarar da sağlamıyor. Durumun ciddiyetiyle orantılı bir tavır almak ve politik izlemek düşünülüyorsa bazı şeylerin artık açıkça masaya yatırılması, konunun can damarını oluşturan temel hususların aydınlatılması gerekiyor.

         

                    Bu cümleden olarak; doğru ve gerçekçi bir durum değerlendirmesi yapılabiliyor mu, teşhis konulabiliyor mu? Yetkililerde böylesine canhıraş bir problemin çözümü için gereken niyet, cesaret var mı? Konularında uzman, bilgili, becerikli ve yetenekli personele sahip miyiz? Bunları yetiştirmeye yönelik bir program ve uygulama şimdiye kadar düşünülmüş müdür? Olayın terör ve güvenlik boyutunun dışındaki psikolojik, sosyolojik, pedagojik ve ekonomik hususlarıyla ilgili politikalarımız oldu mu? Yüzyıllar boyunca ayrışma eğilimi olmadan yaşamış olan, bütünlüğünü koruyan bir toplumsal yapının belli bir dönemden sonra böylesine bir etnik problemle karşı karşıya kalmasında uyguladığımız eğitim ve kültür politikalarının etkisi ne olmuştur?

         

                    Bu soruların doğru ve objektif cevapları verilmeden çözüm bulmaya çalışmak, temelsiz bir bina inşa etmeye kalkışmak kadar abes olur.

         

                    Irkçı-bölücü Kürt siyasî hareketi bir yandan PKK üzerinden terör eylemleri düzenleyerek Devlet’i baskı altına almaya, toplumda yılgınlık ve umutsuzluk ortamı oluşturmaya, böylelikle millî direnişi kırmaya çalışırken, diğer yandan siyasî ve toplumsal kanallardan fiili durum yaratarak ayrışmayı, bölünmeyi olup bitti haline getirmek istiyor. DTK’nın Diyarbakır’da ilan etti “demokratik özerklik” bir süredir hazırlığı yapılan, tarihi belirlenen, bu haliyle beklenen bir adımdır. Tıpkı BDP’nin yemin boykotunu dayatma haline getirmeye çalışması gibi…

         

                    Örgüt bu çok yönlü projelerini uygulamaya çalışırken, kendisine destek veren liberal ve sol muhitlerden, bazı entelektüel çevrelerden, sempatizan yazarlardan geniş destek buluyor. Bu çevreler etnikçi Kürt hareketinin siyaset ve eylem kanadını, demokratik haklarını elde etmek için mücadele eden insanların normal ve meşru girişimleri olarak görüyor. Marksist çevrelerin yıllardır savunup geldikleri “halklara özgürlük” anlayışı çerçevesinde destek vermeyi vecibe sayıyor. Etnik fitne başta bir kısım medya olmak üzere, sol ve liberal entelektüel kesimlerden sağladığı destek sayesinde giderek çıtayı yükseltiyor. Türkiye’yi paylaşarak iki milletli bir konfederatif devlet oluşturmak için harekete geçmenin zamanının geldiği düşüncesiyle düğmeye basıyor.

         

                    Uygulamaya geçilmeye çalışılan bu proje bütün unsurlarıyla birlikte Öcalan’ın bilgisi içerisinde ve onun yönlendirmesiyle yürütülüyor. Halen Güneydoğu’da Diyarbakır merkezli bir tiyatro oyunu sergileniyor. Kanlı saldırılarla, cinayetlerle, tehditle, baskıyla insanlar sindirilmeye, örgütün egemenliğini kabule zorlanıyor. Kamu otoritesi ortadan kaldırılmak, yasalar işlemez hale getirilmek için çalışılıyor.

         

                    Bugün Türkiye tarihî bir dönüm noktasındadır. Etkili ve yeterli önlemler alınmamasından kaynaklanan zafiyeti şimdiye kadar ustaca kullandılar; bölgenin belirli kesimlerini, 1992’lerde olduğu gibi kontrollerine almayı başardılar. Bunu yaparken demokrasi ve özgürlük gibi itibarlı kavramlardan kamuflaj maksadıyla bol miktarda yararlandılar. Öncelikle bu psikolojik ortamı dağıtmak, örgütün güç gösterilerini önlemek gerekiyor. Ülkenin bütünlüğü konusunda hemfikir olan, hassasiyet taşıyan bütün siyasî partilerin birleştiği temel esaslar üzerinde, vakit kaybetmeden millî bir politika oluşturmak ve uygulamaya koymak zorundayız.

         

                    Bu hususta sorumluluk esas itibariyle konumu dolayısıyla iktidara ait olmakla beraber, bütün siyasî merkezlerin üzerilerine düşeni yapması şarttır. Problem çözümü zor ve hatta imkânsız olması nedeniyle değil, gerekli çözüm yolları denenip uygulamaya geçilmesi hususunda atılması icap eden adımlar yeterli ölçüde atılmamış olduğundan bu hale gelmiştir. Böylesine millî bir davada, iktidarıyla, muhalefetiyle millî hassasiyeti yüksek bütün toplum kesimleriyle kolektif bir çaba gösterilmesi durumunda sorunun çözüleceğinden kimsenin şüphesi olmamalıdır.

         

         

 

BASIN CEPHESİNDE YENİ BİR ŞEY YOK

         

         

                    Şehitlerimizin toprağa verildiği gün İstanbul’da Açık Hava Tiyatrosu’nda bir caz konseri düzenleniyor. Aynur adını kullanan bir sanatçının programı sırasında arka arkaya birkaç Kürtçe şarkı okuması üzerine dinleyiciler arasında önce hafiften başlayan tepki, sanatçının sürekli Kürtçe okuması üzerine yoğunlaşıyor. Olaya bazı basın mensupları gibi ideolojik gözlüklerle bakmayan, olabildiğince objektif yansıtan Murat Yetkin’in yazdıklarından da anlaşılıyor ki, dinleyicilerin itirazları tamamıyla kendiliğinden ve o andaki atmosferin yol açtığı doğal bir tepki…

         

                    Bayan Aynur, itirazları anlayışla karşılayıp, insanların duygularına saygı göstermeye, olgun bir sanatçı gibi davranmaya çalışacağına, Kürtçe söylemekte ısrar ediyor. Bunun üzerine değişik yerlerde oturan birkaç yüz dinleyici ayağa kalkıyor, İstiklal Marşı söylüyor, sanatçıyı protesto ederek konseri terk ediyor.

         

                    Bunlar olurken Bayan Aynur, PKK’lıların sürekli kullandıkları zafer işaretini inadına yaparak bir süreliğine sahneden ayrılıyor.

         

         

                    Ertesi gün bazı gazeteler ve yazarlar olayı “faşistlerin konseri sabote etmesi” şeklinde haberleştirdiler. Bu hükümden hareket ederek protestocuları yerden yere vuran, suçlayan yazılar döşendiler; ne faşistliklerini, ne cahilliklerini bıraktılar. Bayan Aynur, bir anda medyanın yıldızı oldu. Haksızlığa uğramış, gönlü kırık ve mağdur bir sanatçı edasıyla konuştu; protesto edenleri “affettiğini” müjdeledi.

         

                    Basınımızın her olaya kendi düşünce ve inanç dünyalarından, ideolojik tercihlerinden bakma alışkanlığına sahip kesimleri, bir yandan fikir ve görüşlere saygılı olmayı bayraklaştırırken kendilerine bu anlamda dokunulmazlık atfederken diğer yandan kendileri gibi düşünmeyenlere en ufak bir hak bile tanımamakta her zamanki gibi kararlı görünüyorlar.

         

                    Bunlar millî, manevî, vatanî hassasiyetler taşımadıklarından, bu duyguları çağdaşlık anlayışlarıyla bağdaştırmadıklarından herkesin de yozlaşmasını, aynı kozmopolit potada buluşmasını istiyorlar. Özellikle Türk, Türklük ve Türklerle ilgili kavramlara, ifadelere karşı kırmızı görmüş boğa gibi saldırgan tavır alıyorlar. Dün de böyleydiler, bugün de hiç değişmediler.

         

                    70’li yıllarda Lenin’in, Mao’nun, Che’nin ve Castro’nun izinde, Türkiye’de Sovyetik bir rejim kurmak için üniversiteleri, sokakları, mahalleleri, işyerlerini kana bulamışlardı. Devrime katkı yapıyoruz diye bankaları, işyerlerini soymuşlar, adam kaçırmışlardı. “Devrimci şiddet meşrudur ve haklıdır” inancıyla gözlerini kırpmadan çoğu genç binlerce insanı katletmişlerdi.

         

                    Günümüzde bunların sosyal, ekonomik ve toplumsal konumları çok değişti; pek çoğu medyada köşe başlarını tuttular, etkili duruma geldiler. Gazete ve televizyonların büyük çoğunluğunu ya kendileri yahut sonraki nesillerden yanlarına alıp yetiştirdikleri, aynı anlayış ve görüşü benimseyen, liberal görünüm altında ideolojik kimliklerini maskeleyen yoldaşları, yandaşları, sempatizanları yönetiyor. Güç bu zihniyet sahiplerinin elinde olduğundan, olayları diledikleri şekilde yorumlayıp yansıtabiliyorlar. Tutumlarının gerekli gördüklerinde referans aldıkları Batı ülkelerindeki basın ilkeleriyle, ahlakî kriterlerle ilgisinin bulunmadığını doğal olarak akıllarından bile geçirmiyorlar.

         

                    Söz konusu olay, 13 şehidimizin kanları henüz toprakta taze dururken, bir caz konseri sırasında yaşanıyor. Bu ülkenin Türkiye, bu halkında Türk olduğunu kabule yanaşmadıklarından, insanların hassasiyetlerine katılmasalar da, duygularına saygılı olmak gereğini düşünmüyorlar. Bayan Aynur kimdir, asıl adı nedir, kimden yanadır, hangi kesimlerle ilişkilidir; aslında bütün bunların önemi de yok. Türkiye’de o kadar çok insan etnik yahut ideolojik örgütlerle ilişkili veya bu açıdan geçmişiyle zihinsel bağlantılı ki, bir fazla yahut bir eksik olması bir anlam ifade etmiyor.

         

                    Bu olayda önemli olan, söz konusu gazetecilerin ve Bayan Aynur’un Türk insanının duygularına saygılı olmaları gerektiğinin insanî bir vecibe olduğunu düşünmemeleridir. Bunun sonucu olarak kalemleriyle yaygara kopararak, faşistlik suçlamalarıyla psikolojik bir ortam oluşturarak, “öteki”ler diye baktıkları karşıtlarını yıldırmayı, bir daha benzer tavır sergilemelerini önleyecek “mahalle baskısı” kurmayı amaçlıyorlar.

         

                    Benzer tavırları her vesileyle sergilemeye kalkışıyorlar; ama bir şeyi nedense görmek istemiyorlar. Kontrollerinde tuttukları, diledikleri gibi yazıp konuştukları müthiş medya faktörüne rağmen, bu ülkede yıllardan beri ufak bir azınlık olmaktan, marjinal kalmaktan kurtulamadılar. 70’lerde de, 90’larda da, şimdi de her seçimde boylarının ölçüsünü alıp perişan oluyorlar. En fazla yapabildikleri gidip PKK’ya sığınmak; örgüt tarafından devşirilmeye razı olup, Öcalan’a biat edip milletvekili sıfatı kazanmak.

         

                    Bu gruptakilerin popüler isimlerinden Sırrı Süreyya’lar, Kürkçüler falan, PKK Silvan’da bir kere daha cani kimliğiyle saldırıp, kan dökerken, aynı saatlerde Diyarbakır’da demokratik özerklik adıyla bağımsızlık manifestosu okunurken dut yemiş bülbül gibi suskun kaldılar. Barış, kardeşlik, demokratlık gibi ağızlarından düşürmedikleri jargonları askıya asarak örgütün kollarında Kandil’den yahut İmralı’dan gelecek talimatın beklentisine girdiler. Böylelikle sergiledikleri bu ortak tavırla hep birlikte söylemlerinin ne kadar samimi ve nereye kadar olduğunu bir kere daha bütün dünyaya göstermiş oldular.

         

                    Kısacası “basın cephesinde yeni bir şey yok.” Herkes ideolojik siperlerinde yerlerini almış, meşreplerine yakışanı yapıyorlar. 40-50 yıldır karşıtları için kullandıkları faşistlik suçlamalarını tekrarlayıp duruyorlar. Kürt etnikçiliğini ve eylem kanadı PKK’yı 70’li yıllarda yaptıkları gibi Kürt halkının kendi kaderini belirlemek için mücadele veren bir hareket olarak görüp, haklı buluyorlar. “Kürt hareketi, 13 askerin öldüğü anı seçmek yerine, birkaç gün daha bekleyemez miydi, bu konuyu gündeme getirmek için… Yanlış anlaşılmasın ben Güneydoğu’da daha özerk bir yapıya geçilmesine karşı değilim… Daha da ötesinde Kürtler de her millet gibi kendi kaderlerini tayin hakkına sahiptir ve günün birinde bunu kolektif olarak kullanmayı seçerlerse hukuken ve vicdanen kimse karşılarında duramaz.”[1]

         

                    Görüş ve kanaatler bu çerçevede olduktan sonra ülkenin bütünlüğü ve bölünmezliği konusunda hassasiyet göstermek, Kürt etnikçiliğinin her vesileyle varlığını duyurma girişimlerine tepki göstermek, teröre terör diyerek yapanları lanetlemek faşistlik ve bağnazlık olarak görülüyor; medyada kalemler ve ekranlar vurucu bir silah olarak kullanılarak izole edilmeye çalışılıyor.

         

         


        


        

        [1] Aslı Aydıntaçbaş, Milliyet, 18 Temmuz 2011


Türk Yurdu Ağustos 2011
Türk Yurdu Ağustos 2011
Ağustos 2011 - Yıl 100 - Sayı 288

E-Dergi: Ücretsiz

Sayının Makaleleri İncele